Bize karanlığı gösterdiler
Oysa zifiri günlerde renkler saklıydı
Oldukları yerde, en kırmızısı goncanın
Menekşenin en moru, en yeşili yosunun
Buğdayı, esmeri, beyazıyla insanın
Sarısı, kızılı, siyahıyla saçların
Kahvesi, elası, mavisiyle gözlerin…
Renkler beklerdi gözün görmesini
Gözler beklerdi ışığın süzülmesini
Işıksa beklerdi perdenin açılmasını
Aylardan Mayıstı, belki Haziran
Günlerin ilkiydi, belki ortası
Haritanın neresiydi, uzak mıydı bize?
Yakınmış evimize… Ne fark eder?
Kirpikleri karanlıktan yorulanlardı
Doğruldular, tabanlarını yere vurdular.
Ağırdı belki ama sağlamdı adımları
Bir adım, iki adım ve üç ve beş…
Pencerenin önüne varıp durdular
Sabırlı elleriyle perdeye dokundular
Zaman bekleyişin son demine uzandığında
Bir solukta çektiler perdeyi yana
Bir toz havalandı, ışık odaya daldı
Gözler kamaştı, dudaklar tebessüme boyandı
Odada her bir renk telaşla ayaklandı
Perdelerden kurtuldu ışık 
Gözü gören, rengi bulan insanla çoğaldı
Sokaklarda birleşip ses oldular
Yankı olup dolaştılar odaları
Caddeleri, şehirleri, ülkeleri
Tüm dünyayı, güneşe hasret dünyayı
Ciğerleri nefese, dilleri haykırışa
Kulakları dost sesine, omuzları dost eline.
Sarıp sarmaladı hasretleri, acıları
Sarıp sarmaladı sızıları, sevdaları,
Sarmaladı, bağrına bastı evlatları, umutları…
Aynı günler, aynı seslerle yırtıp attı ayrılığı
Şimdi bizi bekliyor dalgalı perdeler
Güneş bekliyor odaya dalmak için
Renkler bekliyor güne kavuşmak için
Umut yarışmaya çoktan hazır
Birleşip ses olalım, sınıfımıza nefes
Uzatıp dost ellerimizi hasret çekenlere
Dönüşmek için soluk bekleyenlere
Güç olalım, derman olalım, köprü kuralım
Düşelim düş peşine, varalım gerçeğine
Birlikte yırtalım perdesini karanlığın
Birlikte kuralım geleceğini yaşamın 
Ellerimizle, kendi ellerimizle!